I to nie jest jedyny liguryjski zakątek na Sardynii! Wynika to z historycznych powiązań obu regionów. Spora część Sardynii w przeszłości należała właśnie do Republiki Genueńskiej, a co za tym idzie, jest tam sporo „liguryjskich” miejsc. Jednym z nich jest właśnie miasteczko Stintino, którego historia łączy się z uroczą wioską Camogli, o której pisałam tutaj.
Z Camogli na Sardynię
Pod koniec XVIII w. część rybaków z Camogli opuściła swoją rodzinną wioskę, aby osiedlić się na Asinara, wyspie znajdującej się u wybrzeży północno-zachodniej Sardynii. W tamtym okresie Camogli składała się głównie z rozpadających się domów, w których mieszkali rybacy, generalnie dość ubodzy. W Camogli była duża konkurencja, a morze nie było zbyt hojne, jeśli chodzi o ryby. Z kolei wybrzeże Sardynii było dużo bardziej bogate. Camogliesi, którzy opuścili rodzinne strony, wyspecjalizowali się tam w połowie koralowców oraz langustów. Początkowo pojawiający się tam Liguryjscy rybacy zjeżdżali tam na pracę sezonową, a potem na stałe, sprowadzając tam swoje rodziny. Pod koniec XIX w. na Asinara mieszkało 55 rodzin, które pochodziły z Camogli (ponad 200 osób).
Wszystko zmieniło się, gdy w 1885 r. Królestwo Włoch zadecydowało o stworzeniu międzynarodowej stacji kwarantanny na Asinarze, która miała chronić Sardynię przed chorobami sprowadzonymi na wyspę z kontynentu. Następnie stworzono tam również kolonię karną. Oznaczało to, że mieszkańcy Asinary musieli ją opuścić.
Stintino
Camogliesi musieli się gdzieś osiedlić. Dostali niewielkie odszkodowania od państwa włoskiego i przy pomocy wpływowych Sardyńczyków zakupili fragment wybrzeża Sardynii. Północno-zachodnie wybrzeże, niewielki półwysep, który w dialekcie sardyńskim był nazywany Isthintini, czyli jelito. Raz zakupiona ziemia została podzielona na tereny pod budowę domów. Tak powstałe miasteczko zostało nazwane Stintino („zwłoszczono” nazwę dialektową tego półwyspu). Od XX w. stało się bardzo popularne wśród turystów ze względu na przepiękne plaże i krystalicznie czyste, lazurowo-kobaltowe morze, które je otaczają.
Stintino ma ok. 1500 mieszkańców. Jest urokliwą wioską rybacką, w której wprawdzie nie ma zabytków do zwiedzania (powstała pod koniec XIX w.), ale w sezonie sporo się tam dzieje. Ciągle autentyczne, pełne restauracje serwujące lokalne dania. Przy ulicy via Sassari znajduje się kościół parafialny Niepokalanego Poczęcia (Chiesa dell’Immacolata Concezione). Charakterystyką tutejszej zabudowy są niziutkie, jednopiętrowe, kolorowe budynki (w odróżnieniu od bardzo wysokich z Camogli).
Rzeźba Pokoju
W północnej części Stintino, przy samym wejściu do portu, znajduje się rzeźba wykonana z brązu. Przedstawia ona kobietę, Azjatkę, siedzącą obok wolnego krzesła. Rzeźba została darowana gminie Stintino przez fundację Korei Południowej. Pomnik upamiętnia wydarzenia z czasów drugiej wojny światowej, kiedy to Japonia wzięła do niewoli ok. 150 000–200 000 młodych kobiet z Korei Południowej oraz Chin. Kobiety te służyły japońskim żołnierzom jako „comfort women”, czyli kobiety dla dawania im przyjemności. Japonia nigdy oficjalnie nie potwierdziła tych zbrodni wojennych ani nigdy nie zadośćuczyniła ich ofiarom. Nawet jeśli w 1992 r. ówczesny premier, Kiichi Miyazawa, przeprosił za ten proceder jego ofiary.
Posąg został postawiony w Stintino w 2024 r. , ale protestował przeciwko temu ambasador Japonii. Druga, bliźniacza statua, postawiona w tej samej kwestii, stoi w Berlinie. Również tam ambasada Japonii starała się temu przeciwstawić.
Zrobiła na mnie wrażenie odpowiedź burmistrzki Stintino, Rity Vallebella, która nie ugięła się pod protestami ambasady Japonii. Odpowiedziała ona bowiem: „(…) interesuje mnie, aby informacje były przekazywane w sposób wiarygodny i zgodny z faktami historycznymi (…) Najważniejsze jest jednak dla mnie, aby w centrum uwagi pozostały kobiety i gwałty, które zostały na nich popełnione podczas wojny. Ofiary południowo-koreańskie, które teraz wspominamy, reprezentują wszystkie kobiety świata, włączając te, na których teraz dopuszcza się gwałtów, jak mieszkanki Ukrainy, Palestyny czy Afryki (…)”
MUT Museo della Tonnara
Muzeum Tonary to muzeum stworzone w dawnej fabryce, w której czyszczono i przygotowywano do sprzedaży łowione w okolicznych morzach tuńczyki. Najwięcej było tam Thunnus thynnus, czyli tuńczyka pospolitego, nazywanego również tuńczykiem błękitnopłetwym. W muzeum zobrazowana jest historia połowu tej ryby, który jest jednym z najbardziej skomplikowanych i pracochłonnych sposobów łowienia. Jest też opis bardzo wielu historii związanych z mieszkańcami Camogli. Znajduje się tam również bardzo rozbudowany opis gatunku tuńczyka, jego migracji oraz wszystkich zagrożeń dla jego przetrwania. Więcej info na stronie muzeum tutaj.
Plaża La Pelosa
3 km na północ od centrum Stintino znajduje się jedna z najsławniejszych plaż całej Sardynii: La Pelosa. Piękne lazurowe morze, biały piasek i woda do kolan. Doskonałe miejsce na plażowanie z dziećmi. Ważna informacja: plaża jest publiczna, ale podlega dziennemu limitowi plażowiczów. Aby zapewnić sobie możliwość wejścia, należy wcześniej je wykupić na stronie plaży. Więcej info tutaj.
A więc? Ktoś chętny …? 😉
